Tweetalig statuut voor faciliteitengemeentes, waarom niet?

Deze week gingen de drie niet-benoemde burgemeesters uit de Brusselse rand naar de raad van Europa. De delegatie die de raad onlangs naar België stuurde, bracht er verslag uit. Dat verslag en de daaropvolgende aanbevelingen waren niet zo aangenaam voor Vlaanderen. De raad van Europa gaf immers de 3 burgemeesters gelijk.

Was dit een verrassing? Nee, natuurlijk niet. Niemand twijfelde eraan dat dit zou gebeuren. Een àndere beslissing van de Raad van Europa zou pas een verrassing zijn.

Hoe komt dit? Waarom geeft de Raad van Europa ons ongelijk en wisten wij vooraf dat dit zeker zou gebeuren? En waarom vinden wij nog altijd dat we gelijk hebben?

Laten we de situatie eens bekijken. Een gemeente verkiest een nieuw gemeentebestuur dat een nieuwe burgemeester voordraagt. Die burgemeester behoort tot de Franstalige minderheid in Vlaanderen, die in deze gemeente overigens de meerderheid uitmaken. Op de gemeenteraad spreekt hij Frans. Daarom wordt hij door de Vlaamse overheid niet benoemd als burgemeester. Omdat hij in een gemeenteraad waar de meerderheid Franstalig is, in een gemeente met een meerderheid aan Franstaligen, Frans sprak.

Lees de vorige paragraaf nu eens opnieuw, en vervang Frans door Albanees en Vlaanderen door Kosovo.

Dat is hoe deze situatie overkomt bij andere Europeanen. Wie de hele voorgeschiedenis niet kent denkt natuurlijk dat de taalwetten pure discriminatie zijn. Men zou de Franstalige Vlamingen zelfs als een onderdrukte minderheid kunnen zien. En minderheden liggen in Europa nu eenmaal gevoelig.

Natuurlijk is dat een foute weergave van de werkelijkheid. De taalwetten zijn er gekomen als reactie op allerlei wantoestanden, niet als pesterij voor een minderheid maar als bescherming tegen onderdrukking en imperialisme.

Is dat een reden om ze te houden? Oh ik wil zeker niet “bezwijken onder druk” of “toegeven aan franstalige eisen”. En de aanbeveling van de Raad van Europa laat mij eigenlijk koud. Maar is dit niet een goed ogenblik om eens na te denken over het probleem van de faciliteitengemeentes? Is dit niet het ogenblik om de strijdende kampen de wind uit de zeilen te halen?

Als we blijven vasthouden aan het idee dat gemeentes met een feitelijke meerderheid aan Franstaligen toch ééntalig in het Nederlands moeten worden bestuurd, zijn we dan realistisch? Die gemeentes opgeven en laten verfransen kunnen we natuurlijk ook niet doen.

De oplossing is het dogma van de eentaligheid los te laten. In een stemming beslissen de inwoners of ze hun gemeente een speciaal tweetalig statuut bezorgen. De gevolgen van dit statuut zijn dat beide talen officieel worden. Inwoners van de gemeente kunnen gegarandeerd bij de gemeente terecht in hun eigen taal. De burgemeester en schepenen moeten beide talen machtig zijn en moeten dit ook bewijzen. Op gemeenteraden is altijd een objectieve vertaler aanwezig die ervoor zorgt dat alles perfect vertaald wordt. Geen enkele regelgeving, beslissing of opmerking bestaat officieel als ze niet in de twee talen beschikbaar is.

Overigens is het logisch dat diezelfde inwoners dat statuut bij stemming ook weer ongedaan kunnen maken.

Het gevolg is dat de rechten van Nederlandstaligen gegarandeerd worden, de uitbreiding van Brussel wordt voor eeuwig van tafel geveegd (en misschien nemen we zelfs een aantal gemeentes terug) en we halen de lont uit het communautaire kruidvat.

De eerste die me in de commentaren een “volksverrader” noemt, krijgt een pint.