Het is in Europa al zowat de gewoonte geworden om bij elke vorm van geweld in Israel onmiddellijk de Israeli’s met de vinger te wijzen. Dat is makkelijk maar gaat voorbij aan de realiteit.
In juni 2007 pleegde Hamas een staatsgreep in de Gaza-strook. Sindsdien is de Gaza-strook afgesloten en is Hamas in de andere Palestijnse gebieden een verboden organisatie. De inwoners van Gaza leven onder de dictatuur van een radicaal Islamitische organisatie die via geweld de macht greep.
De inwoners van Gaza zijn er erg aan toe. Ze zijn afhankelijk van externe hulp en zitten in feite opgesloten in hun gebied. De enige sociale voorzieningen zijn deze die door Hamas zelf worden voorzien. Bij de gevechten in Gaza bleken zowel Fatah als Hamas niet terug te deinzen voor extreem geweld, ook tegen burgers. Na de overwinning van Hamas vonden lynchpartijen van Fatah-aanhangers plaats.
De clash tussen Fatah en Hamas kwam niet onverwacht. Hamas vormt een staat binnen een staat en controleert liefdadigheid, scholen, hospitaals en meer. Na de dood van Fatah-boegbeeld Arafat was er weinig twijfel dat Hamas tijdens de verkiezingen goed zou scoren. Dat deden ze ook en een Hamas-militant, Ismail Haniya werd eerste minister. Zes maanden later kwam de staatsgreep die lukte in Gaza maar niet in de andere Palestijnse gebieden. Sindsdien zit Hamas geïsoleerd in Gaza.
Ondertussen waren er heftige discussies in de Israelische pers en politiek. Sommigen wilden Hamas met geweld verdrijven, anderen waren voorstander om af te wachten, hopende dat het regime van onderuit zou verkruimelen. Meer dan een jaar lang deed niemand iets.
Hamas weet natuurlijk ook dat ze gegokt en verloren hebben. De bevolking in Gaza mort (in stilte) en in de vrije Palestijnse gebieden hebben ze hun voet aan de grond verloren. Waarschijnlijk rekende Hamas op een opstand in hun voordeel in de vrije Palestijnse gebieden en internationale steun, zeker vanuit moslimlanden, voor hun regime. Dat gebeurde alvast niet.
Wat Hamas dan deed doet vermoeden dat ze hun inspiratie haalden bij Hezbollah en de oorlog in Libanon. Toen vuurde Hezbollah raketten af op Israelische steden, vermoorde een aantal Israelische soldaten bij een inval in Israel en ontvoerde een aantal andere. Toen Israel hierop het door Hezbollah gecontroleerde deel van Libanon binnenviel werd Israel wereldwijd veroordeeld. Na een internationaal opgelegd staakt het vuren riep Hezbollah de overwinning uit. De ontvoerde soldaten bleken later door Hezbollah te zijn vermoord. Hun stoffelijke resten werden enkele maanden geleden overgedragen aan Israel.
Hamas vuurde een aantal raketten af op Israelische steden waarop het Israelische leger reageerde door een harde luchtaanval tegen Hamas-militanten. Hamas hoopt nu waarschijnlijk dat de internationale gemeenschap net zoals in Libanon de oorspronkelijke agressor tot slachtoffer uitroept en Israel veroordeelt wegens de “te harde” reactie. Hamas zou dit dan mogelijk kunnen gebruiken om erkenning van hun regime in Gaza te eisen, minstens een ontsluiting van de grenzen.
Dat is buiten de Israelische militaire doctrine gerekend. Die slaat altijd harder terug dan het oorspronkelijke geweld en is erop gericht om de verantwoordelijken te vinden en uit te schakelen. Israel is klaar voor een grondoorlog en zal Hamas waarschijnlijk uit de Gaza-strook kegelen. Dat iedereen hen daarvoor veroordeelt zal hen worst wezen.
{ 3 comments… read them below or add one }
Wat Israël uitsteekt met de Palestijnen kan echt niet door de beugel, zie mijn bedenkingen via http://peterdedecker.net/blog/index.php/2008/08...
Maar in dit conflict: Hamas blijft een bende terroristen, heeft zelf het staakt-het-vuren verbroken, normaal dat daar keihard op gereageerd wordt.
Al vrees ik wel dat we weer in een spiraal van geweld zitten. Grote kuis houden en de terroristen daar oppakken, al dan niet via een grondoorlog, lijkt me niet echt realistisch. Ze genieten nog veel te veel steun van de bevolking. Het zou al een begin zijn mocht de bevolking geholpen worden door Israël.
Begrijp me niet verkeerd, ik keur geen enkele schending van mensenrechten goed. Maar als je als Israeli in de praktijk dagelijks raketten ziet neerkomen in je dorp, en iedereen mensen kent die gestorven zijn in aanslagen, terwijl je vriendenkring bijna nooit mensen van aan de andere kant bevat, zie je de zaken anders.
Voor de meeste Israeli's is dit helemaal geen geïsoleerd conflict, maar de zoveelste zet in een decennialange oorlog. Ze worden omgringd door moslimlanden en hebben met bijna allemaal oorlogen uitgevochten die nog vers in het geheugen liggen. Intern regeert een terroristische organisatie die hun zelfs het recht op leven ontzegt over meer dan een miljoen Palestijnen.
Wat doe je in zo'n situatie?
Ja, uiteraard begrijp ik die reactie op het systematisch aanvallen van burgerdoelen door Hamas. (zie trouwens ook de bijdrage van Hans Knoop vandaag in De Standaard) Maar ik vraag me af of de huidige acties van Israël een oplossing zijn. Als de Palestijnen niet inzien dat Hamas hen misbruikt als levend schild, dan ben ik bang dat meer en meer Palestijnen hun steun betuigen aan die terroristen, met alle gevolgen vandien.