Ik schreef een aantal teksten voor het congres van (organisatie). Ze werden uiteindelijk niet of slechts deels gebruikt, en daarom publiceer ik enkele ook hier. Dit is géén officieel standpunt van (organisatie)!
Wie zamelt hulp in? Overheden of NGO’s? En voor wel doel? Noodhulp of structurele hulp.
1.Afschaffing van structerele hulp
(organisatie) pleit resoluut voor vrijhandel als oplossing voor armoede. De evoluties van de afgelopen jaren, namelijk een wereldwijde afname van armoede door de globalisering, is het beste bewijs dat mensen het best geholpen zijn door zichzelf te helpen. Wij zijn allemaal opgevoed met het – verkeerde – idee dat je armoede oplost door geld te geven. Dat klopt niet.
De armoede in de derde wereld wordt grotendeels veroorzaakt door historische redenen en vooral fouten op vlak van bestuur. Van hun éigen bestuur. Niet alle regeringen zijn corrupt en dictatoriaal, velen echter wel. En bijna alle regeringen hanteren een vorm van socialisme. Overreglementering, corruptie, gebrekkige eigendomsrechten, gebrekkige mensenrechten… Alles wat rotslecht is voor een economie vind je in de meeste arme landen.
Verbijsterend genoeg ziet het Westerse publiek diezelfde economie en de globalisering als een tegenstander van de welvaart van de derde wereld. Economie zuigt zogezegd de mensen uit en maakt hen tot loonslaven, globalisering vernietigt hun cultuur. Het belang van economie wordt in het Westen, vooral in de alomtegenwoordige linkse hoek, ferm onderschat. Waarschijnlijk omdat we zelf een behoorlijk goede hebben, ondanks pogingen van links om het kapot te maken. Als er een goede import en export is, dan zullen tekorten aan voedsel snel worden opgevangen, en de economie zorgt dat men geld heeft om dat te betalen. Overschotten zullen aan de marktprijs kunnen worden verkocht in plaats van voor een schijntje. Mensen zullen gaan sparen en een bezit verwerven dat hen in staat stelt om ziekte en oude dag op te vangen, waardoor ze niet afhankelijk zijn van de willekeur van anderen, en waardoor ze kunnen zorgen dat hun kinderen het ook telkens iets beter hebben.
De evolutie van het Westen naar meer welvaart is er gekomen door de uiteindelijke overwinning van het kapitalisme en de vrije markt. Afrika heeft dereguleringen en democratische regeringen nodig. Regeringen die ondernemen en officieel eigendom bezitten aantrekkelijk zullen maken, regeringen die corruptie bestrijden. De incentives daartoe worden nu echter kapot gemaakt. Miljarden in financiële steun houden corrupte regeringen op hun plaats, betalen voor allerlei prestigeprojecten, zorgen dat de macht van de overheid over de economie absoluut blijft… En de kleine man, die profiteert niet of slechts ten dele. En waarom zou hij dan nog ondernemen? Er komt toch wel geld uit het westen…
Dus pleit (organisatie) ervoor om elke door de overheid gegeven structurele hulp af te snijden, want die werkt de economische ontwikkeling van derdewereldlanden zelfs tegen. In feite is dat geen hulp aan mensen, maar aan regeringen.
2.Heralloceren van de middelen naar noodhulp
Het afbouwen en idealiter zelfs afschaffen van structurele hulp is echter slechts één deel van de oplossing. Immers, derdewereldlanden zijn vaak de prooi van allerlei humanitaire crisissen, en hebben niet de middelen, of de wil, om die doeltreffend aan te pakken. Net hier moet onze aandacht heengaan!
Het geld dat normaal naar structurele hulp gaat, moet naar een noodfonds waarmee een snelle humanitaire interventiemacht wordt opgericht en betaald. Als er dan een ramp plaatsvind, of het nu een epidemie, hongersnood, vluchtelingenstromen door oorlogen of natuurrampen zijn, kunnen hulp bieden aan die mensen die onmiddelijk essentiële hulp nodig hebben. Zo redden we mensenlevens zonder neo-kolonialistisch te zijn. Zo bieden we echt hulp aan mensen die het nodig hebben.
Wie moet dat nu doen? De staat laat haar budgetten afhangen van de begroting en haar hulp kan door vijandige overheden als interventie worden aanzien. Fondsenwerving gebeurt bij voorkeur privé, de beslissing waar er dringend hulp nodig is moet door de organisatie zelf gebeuren, onafhankelijk van alles, zowel ideologie als politiek. Daarom is noch de privé, noch de overheid geschikt om de teugels in handen te nemen. Het ideale niveau is het multilaterale. Het fonds voor noodhulp moet een onafhankelijk internationaal orgaan worden, zoals het IMF en de wereldbank, maar dan niet gepolitiseerd, met toezicht door overheden een onafhankelijk beslissingsorgaan en private fondsenwerving.
Het enige doel, de enige norm, moet het bieden van dringende en essentiële hulp zijn aan mensen die het nodig hebben.
