Eén van de grootste fouten van het vrije Westen is dat ze haar vijanden verkeerd beoordeelt. Voor velen was het communisme de grote vijand, en dus elke vijand van het communisme een vriend. Hitler was een dam tegen de Sovietunie tot hij Polen binnenviel. Batista’s dictatuur in Cuba zorgde voor interessant zakendoen voor Amerikaanse en Europese bedrijven. Saddam Hoessein kreeg Amerikaanse steun tijdens zijn oorlog tegen Iran. En in Latijns Amerika kreeg de machtsgreep van Pinochet de steun van heel wat rechtse kringen in het Westen. Hij was ten slotte “geen communist” en heeft Chili “gered” van het communisme.
Diezelfde Pinochet heeft het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. Ik ga geen overzicht geven van zijn leven. Dit is een aanklacht. Geen herdenking. Pinochet negeerde het resultaat van een democratische verkiezing en greep de macht. Het gevolg waren jaren van onderdrukking, ontvoeringen, martelingen, verkrachtingen, verdwijningen, moorden tegenover iedereen die als ‘dissident’ te boek stond. Het leger kreeg de vrije hand en waste de handen in bloed.
Pinochet was een totalitaire dictator, verantwoordelijk voor duizenden moorden en nog veel meer martelingen. Zijn orde was een orde afgedwongen door onderdrukking, afgedwongen door een quasi-straffeloos leger.
De man die Chili redde van het communisme en vervolgens deed wat men vreesde dat de communisten zouden doen in het meest extreme geval.
Good riddance.
{ 5 comments… read them below or add one }
Inderdaad. Rake post. Ik weet dat sommige links-liberalen zich te gauw afzetten tegen alles wat iets te veel rechts is, zoals de neoconservatieven. Maar in dit geval valt er inderdaad weinig te verdedigen. Het echte Chileense economisch mirakel vond bovendien plaats na de machtsoverdracht van Pinochet (dat is het enige misschien dat je hem wel moet meegeven; dat hij de macht op al bij al vreedzame manier toch heeft afgestaan)
Dat Augusto Pinochet geen engeltje was, zal iedereen wel beamen, maar ik vind de houding van velen in deze materie ook niet echt correct. Het gaat immers allemaal om de perceptie. Zelfs in gezonde rechtse milieu’s hoort men maar vaak kwade woorden over Ché Guevara, Nelson Mandela en andere “bevrijders”.
Nochtans zijn het in de eerste plaats allemaal terroristen geweest. Het waren allemaal ook ooit de Bin Ladens van vandaag. Omdat ze uiteindelijk “wonnen” en de intelligentsia in het Westen linkse helden schijnbaar nodig hebben, krijgen ze in de geschiedenisboeken een eervolle plaats, die ze uiteindelijk nooit echt verdiend hebben.
Het tegenovergestelde gebeurt dan met Pinochet en de andere rechtse “dictaturen” van Latijns-Amerika. Daar worden die allemaal verguisd omwille van vroegere aberraties. In mijn ogen is het communisme het summum van het kwaad en zijn alle middelen gerechtvaardigd om die verwerpelijke ideologie op de knieën te krijgen.
Ik keur natuurlijk de folteringen en genocides onder de junta van Pinochet volledig af als mens, maar als vrijheidslievende ideoloog kan ik er enigszins begrip voor opbrengen. Hij was misschien een monster, maar in uitzonderlijke situaties, zijn soms uitzonderlijke maatregelen nodig.
Laat de geschiedenis maar over hem oordelen, want elk oordeel voor het Laatste Oordeel is toch maar een vooroordeel.
Dit vond ik een goede in memoriam
http://www.publiuspundit.com/?p=3092
@Vincent
Voor mij zijn onderdrukking en het folteren van meer dan 100 000 mensen en de “verdwijning” van 3000 van hen géén “noodzakelijke uitzonderlijke maatregel.” Dat het communisme met ALLE middelen mag bestreden worden… Daar ben ik ook niet mee akkoord. De grote vijand voor mij is totalitarisme in élke vorm. Onderdrukking van het individu in élke vorm is slecht. En wat Pinochet’s economisch beleid betreft: individuele vrijheid > economie!
Ik weet niets over Chili maar ik herinner mij wel wat aan de geschiedenis vooraf ging voor zover de pers indertijd hierover berichtte.
In Chili hebben de nationalisten 45% van de stemmen, de Rode (communisten en socialisten) 25% en de Christen democraten 30% van het electoraat.
Het was een land waar de Amerikanen de weinige economische hefbomen in handen hadden.
Het belangrijkste uitvoerproduct was een soort meststof afkomstige van de uitwerpselen van vogels. Door de opkomst van de chemische meststoffen werd ook deze sector voor Chili minder winstgevend.
De president is dat land, eens verkozen, een zeer machtig man en kan niet gemakkelijk verwijderd worden.
De Christen democraten hadden de macht om hun regeringspartner te kiezen en gingen voor de rode socialisten. Echter om zich te beveiligen voor een mogelijk te marxistische koers (zoals in andere landen van Zuid Amerika) bedongen zij dat een rustige aangename universiteitsprofessor Allende de president zou worden. Echter na de verkiezingen toen Allende de macht verkreeg bleek het dat hij een doctrinaire marxist was die overging tot een collectief staatsbestel. Onmiddellijk reageerden de Amerikanen. Ook de zelfstandigen repten zich. Allerlei slag (rode) consulenten en specialisten spoedden zich naar Chile waar zij belangrijke posten in de industrie gingen bezetten. De President afzetten ging niet. Het was dan aan het leger, zoals in alle andere Zuid Amerikaanse landen om in te grijpen. Allende die zich bedreigd voelde stelde een dan onbekende officier aan tot chef van het leger. Pinochet had nu de macht in handen en het leven van Allende. Na een aarzeling ging het leger tot een staatsgreep over. De bedoeling was om Allende af te zetten en hem verantwoording te vragen voor zijn beleid. Allende echter pleegde zelfmoor met een Kalinkanofgeweer dat hij van de Russische president Kroetchof cadeau had gekregen. De roden vluchtten na alle windstreken. Ons aller AWC heeft enkele van die onderdak en levensonderhoud bezorgd op kosten van de belastingbetalers. Zij hebben nog jren na de val van Pinochet geaarzeld om naar Chili terug te keren. Een specialist die in Chili de textielsector ging leiden, pleegde bij zijn terugkomst in België zelfmoord.
Vandaag nog wordt dat verzwegen. Allende moet een reden gehad hebben om die wanhoopsdaad te stellen. Was hij schuldig? Kon hij zich tegenover de wereld niet verdedigen?
Natuurlijk laten de Amerikanen die Pinochet gesteund hebben vandaag hun oude vriend in de steek. Net als Hussein in Irak, die door de Amerikanen tegen Iran ingezet werd en de Talibaan die door de Amerikanen bewapend werd om de Russen uit Afghanistan te verdrijven.
Na de aftocht van Pinochet gingen de Christen democraten weer met oude hun marxistische vrienden op stap. Zij hebben hun lesje nog niet geleerd.