De Vlaamse regeringscoalitie zal bestaan uit CD&V, SP.A en N-VA. Dat is een opmerkelijk resultaat. Ik verwachtte CD&V, Open Vld en N-VA. Een rechtse coalitie die werk kon maken van de crisis en een Vlaanderen dat op haar strepen stond.
Ik ontken dan ook niet dat ik verbijsterd was over de uitspraken die een aantal andere partijleden deden over de N-VA. Een rechtstreekse aanval op een mogelijke coalitiepartner zet kwaad bloed. Bovendien was hetgene gezegd werd ook pure nonsens. “Allemaal bang zijn van de grote boze flamingant”. De N-VA als coalitiepartner stond al duidelijk vast voor CD&V. We hebben de keuze heel wat makkelijker gemaakt. Misschien was dat ook de bedoeling?
Het zou echter naïef zijn om te denken dat de uitspraken tegen de N-VA zo doorslaggevend waren. Vanuit CD&V perspectief was het strategisch een zeer slimme zet.
De Vlaamse regering wordt volledig assymetrisch tegenover de Federale. Enkel de CD&V zit in beide. Dat zorgt ervoor dat CD&V behoorlijk wat macht krijgt. Open Vld moet oppositie voeren op Vlaams niveau, maar tegelijkertijd niet te hard zijn voor de federale coalitiepartner. CD&V kan SP.A en N-VA ook wat onder druk zetten, er staat immers een mogelijke vervanger klaar… Verdeel en heers heet men zoiets.
Dat spelletje moet Open Vld niet meespelen. We zijn niet het pionnetje van CD&V. Wat nu telt is een herbronning, oppositie voeren. Er staan heel wat jonge mensen klaar om er hun schouders onder te zetten. Een aantal mensen met een bekende achternaam worden uitgelachen in de media, maar kunnen en zullen zich nu bewijzen. Open Vld moet op nieuw de liberalen worden. In 1999 waren we de partij die inging tegen het establishment, tijd om opnieuw de partij van de verandering te worden.
