Opmerkelijk genoeg hoorde ik heel wat negatieve reacties op de stakingen van het ABVV vorige week. Een krant kopte dat meer dan 40 procent de stakers steunde. Iets minder dan 60 procent steunt ze dus niét. Nu merk ik bij heel wat vrienden en kennisen én toevallige passanten een aversie tegen de stakers. Toen ik een week geleden iemands balpen mocht gebruiken en dat een ABVV-balpen bleek te zin, werd ze rood (haha!) en verzekerde me dat ze die gewoon ergens had gekregen. Dat begrijp ik, per slot van rekening zat ik vrijdag zélf in de les met een balpen van het CDS. Wordt de vakbond bij jongeren wat meer gedemoniseerd? Kennelijk begint men te snappen wat de trieste waarheid is.
Onze sociale zekerheid is onbetaalbaar geworden, vooral door de excessen en de ’speciallekes’ die er om ‘menselijke’ redenen worden bijgevoegd. Het resultaat is dat de huidige sociale zekerheid binnenkort niet meer in staat zal zijn om de mensen te bereiken waar ze voor bedoeld was en enkel nog zal uitbetalen aan de mensen met een sterke lobbygroep. Een sociale zekerheid moet er in de eerste plaats op gericht zijn om mensen die door pech of wat dan ook compleet uit de boot vallen, op te vissen en een herstart te bieden. Het valt ook op dat de linkse partijen (neen dat zijn niét de progressieven) zich meer en meer moeten verdedigen. Vera Dua’s uitspraak dat men het geld moest halen waar het zat, een week geleden op het CDS-debat, oogste uit de zaal van bijna uitsluitend studenten géén bijval. Géén. Onder studenten… De vakbonden pleiten voor hun eigen goed. Dat zal allemaal moeten worden betaald door de toekomstige generatie die evenveel of meer zal moeten betalen en hoogstwaarschijnlijk met veel minder zal moeten tevreden zijn. En dat besef is aan het groeien. Een ontvetting van de sociale zekerheid zal degene ten goede komen die er minder voor moeten betalen. Dat zijn vooral de arbeiders en de jongeren! Het ABVV heeft zichzelf in de voet geschoten.
