Ik ben totaal niet te spreken over de nieuwe beleidsverklaring. Naast het feit dat aan essentiële veranderingen niet wordt begonnen ben ik behoorlijk boos over de belasting op beleggingen.
Een belasting op obligaties en verzekeringen (beveks en sicavs) is een idioot voorstel dat er enkel voor zal zorgen dat investeerders naar alternatieve investeringen zullen zoeken. Bovendien is de private investeerder een heel belangrijke financierder van ondernemingen en initiatieven. Hij investeert zijn spaargeld waar hij al eens belasting op betaalt heeft, hij staat in voor het risico maar bij winst moet hij betalen? Mag ik dan ook mijn verliezen aftrekken van mijn belastingen vorig jaar? Dit is een vorm van vermogensbelasting.
{ 6 comments… read them below or add one }
Ik wil er wel op wijzen dat hier precies het risicoloos beleggen wordt geviseerd, niet het risicokapitaal. Overigens is er zoiets als de notionele interest die wordt ingevoerd, zodat bedrijven voor de eigen middelen ook de intrestkost mogen aftrekken van de belastingen, zoals dat nu ook al het geval is voor leningen en dat investeren met eigen middelen relatief minder aantrekkelijk maakt.
En als dit een vorm van vermogensbelasting is dan hebben veel landen die en dan bestaat die nu reeds ook in ons land op kasbons ed…
Kasbons vergelijken met obligatiefondsen is zoals appelen met citroenen vergelijken.De heer Vande Lanotte is fundamenteel oneerlijk als hij dat doet, want hij weet wel beter(hoop ik althans)
Bij een kasbon weet men vooraf hoeveel intrest men krijgt, men kan dus nooit verlies maken.
Obligatiefondsen daarentegen zullen dalen als de rente stijgt en omgekeerd.Indien je vandaag een obligatiefonds koopt is het zeer goed mogelijk dat het fonds volgend jaar een negatieve return geeft.
Men neemt dus een risico.
Wat het beleggen in aandelen betreft : ik zie niet goed in hoe onze economie er wel bij vaart als ik een aandelenfonds koop dat belegt in Amerikaanse aandelen.Dat mag Mr Reynders mij eens komen uitleggen.
Alle argumenten die tot dusver naar voren zijn gebracht om de nieuwe belastingen te verdedigen, zijn zéér flauw. Dat de liberalen hieraan hebben toegegeven om hun tweede ronde van fiscale amnestie in de wacht te slepen, vind ik dom en bedenkelijk.
De regering is haar geloofwaardigheid inzake fiscaal beleid totaal kwijtgespeeld en zoals Chris zegt: aan de essentiele veranderingen (vermindering overheidsuitgaven en belastingdruk) wordt nauwelijks begonnen.
De tweede fiscale amnestie vind ik persoonlijk nutteloos en op het vlak van pr is dat niet zo goed. Daarnaast viseert men toch voor een deel de kleine spaarder en dan vooral degenen die eens wat risicoloos willen beleggen. En die laatste zijn niet de grootverdieners maar daarentegen juist het omgekeerde.
Waar rente normaal de premie is voor het uitstel van consumptie, en een vergoeding voor het beschikbaar stellen van kapitaal en het opgelopen risico, wordt het deze beloning onder het nieuw fiscaal systeem herleid tot een zware afstraffing met een reëel waardeverlies van de spaarmiddelen van ruwweg 2% per jaar. Voor de huidige dertiger betekent het dat de reële waarde van elke Euro die hij vandaag op zij zet zal zijn herleid tot een koopkracht van 54 cent wanneer hij 60 wordt.
De belasting op meerwaarden van obligatiefondsen komt dus neer op een sluipende confiscatie omdat die meerwaarden géén reeel inkomen vormen, maar voor méér dan 90% uit inflatie bestaan. Wat men hier gaat belasten is in feite de muntontwaarding, op zichzelf al een door de centrale bank georganiseerde en sluipende herverdeling van schuldeisers (burgers) naar schuldenaars (overheid en bedrijven) vormt. De nieuwe belasting is ook woordbreuk tegenover de plichtsbewuste gezinnen die een aanvang hebben gemaakt van opbouw van de derde peiler van hun pensioen. Voor de modale burger en in het bijzonder veel middenstanders vormt deze derde peiler juist de onontbeerlijke aanvulling van hun uiterst miserabel pensioen, en betekent de nieuwe belasting een ware aderlating.
Juist nu reservers voor de op ons afstormende vergrijzing zouden moeten worden aangelegd zet de afstraffing van het sparen ook de private burger aan tot overconsumptie in de meest nodeloze en vergankelijke bestedingen. Sedert 1998 is de spaarquote al met méér dan een kwart gedaald van 12,4% in 1998 tot 9.1% in 2004.
méér daarover op : http://workforall.net/belasting_meerwaarden_obligatiefondsen_sicav_bevek.html
Mooie uitleg