112 dagen na de verkiezingen zitten de partijen opnieuw rond de tafel. Het zijn nog altijd dezelfde partijen die nog altijd worden vertegenwoordigt door dezelfde mensen en het debat wordt nog altijd geleid door dezelfde kandidaat-premier. Er lijkt weinig vooruitgang te zijn geboekt. De partijen hebben de voorbije maanden vooral aan elkaar duidelijk gemaakt hoe ernstig ze hun “no pasaran”-politiek nemen. En voor het eerst in lange tijd was er niet enkel koppige halsstarrigheid aan Waalse kant, maar kruisten ook de Vlamingen hun armen en werd “non” beantwoord met “neen”.
Wat zal er dit keer dan anders zijn? Wat kan Van Rompuy gezegd hebben dat alles zal veranderen? Ik vermoed dat hij niet zoveel gedaan heeft, maar dat hij wel de lont uit het kruidvat haalde. Hij werd in de media bijna heilig verklaard, een staatsman met ervaring en discretie, een verademing, de man die de grote laatste poging zou ondernemen. De oorlogssfeer werd gebroken, sereniteit kwam terug, vooral door het niét te woord staan van de pers… En plotseling begrepen de partijen opnieuw dat het er niet om ging om zoveel mogelijk Vlamingen respectievelijk Walen te vreten, maar dat een regering vormen op zich ook wel eens interessant kan zijn.
Van Rompuy was het gezicht van wat “congé”. Een bezinningsperiode, waarin elke partij voor zichzelf moest beslissen of ze überhaupt wel in die regering wou stappen. Even laten afkoelen, dan weer op het vuur. Niet enkel geschikt voor maigret de canard, maar ook voor koppige politici.
Waarschijnlijk heeft hij apart onderhandeld met alle partijvoorzitters en zijn de non’s en neen’s in de koelkast gestopt. Voor de hete hangijzers komt er een compromis of een “onverwijlde” oplossing. Of misschien zelfs wat gekonkel. En dat maakt men snel een regering, doet enkel waar men het intern mee akkoord is, en wacht de mythische verkiezingen van 2009 af. Want in 2009 valt de regering. Daar wil ik zelfs op wedden, dat lag waarschijnlijk al vast voor beslist werd wie minister zou worden. En dat worden natuurlijk de mensen die op dit moment aan het onderhandelen zijn.
Joëlle Milquet verwacht in die verkiezingen in 2009 sterk te scoren. Hoe meer ze uitroept dat ze de belangen van de franstaligen verdedigt, hoe meer ze zich profileert als de harde tante die Vlaanderen hard aanpakt, hoe populairder ze wordt. In 2009 wil ze vooral in Wallonië goed scoren voor de Waals regering(en). En aangezien enkel Brussel en Wallonië op haar kunnen stemmen, zal ze ook als dan de federale vallen, enkel winnen, waarschijnlijk ten koste van de MR.
De MR wil in 2009 de PS ook uit de Waalse regering kieperen en die zelf gaan leiden. CDH moet dan wel voor MR kiezen en dus houden ze die liefst te vriend. Bovendien heeft MR nog altijd FDF in de rangen en die moeten waarschijnlijk even slikken dat niet zij maar madame Milquet zich profileert als grote verdediger van Franstalige belangen.
VLD likt nog altijd de wonden van het open-verhaal. Een nieuwe verkiezing in 2009 zou echter een herstart betekenen. VLD kan dan profiteren van het einde van de hype rond Yves Leterme. En tegen dan is het nieuwe van LDD misschien al weg en komen die kiezers schoorvoetend terug. Bovendien pleit VLD al langer voor een samenvallen van de verkiezingen.
CD&V wil vooral bewijzen dat ze er weer staat. Alleen is het weinig waarschijnlijk dat er nu een sterke regering kan gevormd worden. Als ze zich nu kunnen bewijzen tegenover de kiezer en die hen nogmaals een plebisciet geeft, dan kunnen ze in 2009 hun tweede overwinning claimen, hopelijk met een nog sterker mandaat én met een beter resultaat voor de gewenste coalitiepartner, SP.A, die tegen dan waarschijnlijk al uit de put aan het klimmen is en opnieuw kan meespelen.
En N-VA heeft waarschijnlijk nog altijd de goede hoop toch iets aan de crisis over te houden. BHV splitsen is wel het minste. Dat kan Vlaanderen overigens met eenvoudige meerderheid doen. Misschien is daar wel een akkoord over. In 2009 splitst men eenzijdig BHV. De franstalige partijen veinzen geshockeerd te zijn en laten de regering vallen. Dat kunnen de franstalige partijen aan hun achterban uitleggen als verraad door Vlaanderen waardoor de Walen nog xenofober, pardon, anti-Vlaamser, pardon, nog meer pro de belangen van de franstaligen gaan stemmen. Dus CDH en MR…
Als deze regering gevormd wordt is het volgens mij sowieso maar een wankele tussenregering. BHV splitsen zal waarschijnlijk het enige communautaire thema zijn dat effectief uitgevoerd wordt. En 2009 brengt raad.
